عمران آنلاین

انواع سامانه‌های اعلام حریق

انواع دتکتورهای سیستم اعلام حریق به‌منظور تشخیص یک یا چند مشخصه حریق به شرح زیر طراحی می‌شوند.

  • حرارت
  • دود
  • گاز سوخت (مانند مونواکسید کربن)
  • تشعشع مادون‌قرمز یا ماوراءبنفش

در برخی سیستم‌های تشخیص حریق، هنگامی‌که مشخصه‌ای به آستانه از قبل تعیین‌شده‌ای می‌رسد، سیگنال حریق به وجود می‌آید. به‌جای مورد فوق یا علاوه بر آن، سیگنال حریق هنگامی تولید می‌شود که نرخ تغییر مشخصه‌ای بیانگر وقوع حریق باشد.

آشکارسازهای حرارتی

آشکارسازهای حرارتی می‌توانند به شکل آشکارسازهای نوع نقطه‌ای یا نوع خطی باشند. امکان دارد سیستم تشخیص حریق به نحوی طراحی‌شده باشد که در شرایط رسیدن به یک دمای ثابت پاسخ دهد. آشکارساز حرارتی می‌تواند مجهز به حسگری باشد که به نرخ افزایش دما جواب دهد. در این مورد، آشکارساز، هنگامی‌که افزایش دما از نرخ معینی تجاوز نماید یا زمانی که به دمای ثابت و معینی برسد، پاسخ خواهد داد.

آشکارسازهای حرارتی که در شرایط غیرعادی بودن نرخ افزایش دما عمل کرده ولی هنگامی‌که دما به مقدار معین و ثابتی می‌رسد کار نمی‌کنند، نبایستی مورداستفاده قرار گیرند چون قادر به تشخیص حریقی که به‌کندی گسترش می‌یابد نخواهند بود.

آشکارسازهای دودی

عملکرد آشکارسازهای دودی نقطه‌ای مبتنی بر یکی (یا هردو) از دو مکانیسم زیر است.

آشکارسازهای دودی اتاقک یونیزاسیون با توجه به کاهشی که در جریان بین الکترودهای اتاقک یونیزاسیون در داخل آشکارساز، به‌واسطه دود رخ می‌دهد، دود را تشخیص می‌دهند. آشکارسازهای دودی نوری با توجه به پراکندگی نور ناشی از یک منبع نور کوچک داخل آشکارساز، دود را تشخیص می‌دهند.

آشکارسازهای دودی پرتو نوری درواقع از آشکارسازهای دودی نوع خطی هستند. آنها از یک منبع نور (معمولاً در فرکانس‌های مادون‌قرمز عمل می‌کند) و یک گیرنده تشکیل یافته‌اند. این دو در دو محفظه جداگانه قرار داشته یا در داخل یک واحد تنها تعبیه می‌شوند که در این حالت، از منعکس‌کننده‌هایی به‌منظور انعکاس نور از فرستنده به گیرنده مربوطه استفاده می‌شود. آشکارسازهای پرتو نوری بر اساس تشخیص وجود مانع در مسیر نور حاصل از منبع که به علت دود ایجاد می‌شود عمل می‌نمایند. برخی آشکارسازهای پرتو نوری همچنین می‌توانند بر اساس تغییرات در شاخص انکسار نور که در واسط‌های متلاطم بین هوای داغ و سرد رخ می‌دهد حرارت را تشخیص دهند.

آشکارسازهای گاز سوختی

آشکارسازهای گاز سوختی از نوع آشکارسازهای نوع نقطه‌ای بوده و به گاز (گازهای) تولیدشده در اثر حریق پاسخ می‌دهند. به‌عنوان‌مثال، هنگامی‌که در اثر محدود بودن اکسیژن موجود، فرآیند سوخت ناقص رخ می‌دهد مونواکسید کربن تولید می‌شود. مونواکسید کربن توسط برخی اقلام و اشکال ساختمان امکان اشاعه دارد. بنابراین، در صورت وقوع حریق، آشکارسازهای مونواکسید کربن می‌توانند در فاصله قابل‌توجهی از محل حریق و در طبقاتی غیر از طبقه آغاز حریق، عمل نمایند. بایستی اقدامات احتیاطی لازم به عمل آید تا اطمینان حاصل شود که این امر باعث ارائه اطلاعات گمراه‌کننده به آتش‌نشانان یا سایر افرادی که به سیگنال حریق پاسخ می‌دهند، نشود. حسگرهای الکتروشیمیایی موجود درون آشکارسازهای گاز سوختی عمر محدودی داشته و پس‌ازآن بایستی تعویض شوند. ضروری است که کاربر و بهره‌برداری کننده از مدت‌زمان کار هر آشکارساز گاز سوختی مورداستفاده در سیستم هشدار و تشخیص حریق اطلاع داشته باشد.

آشکارسازهای شعله‌ای

آشکارسازهای شعله‌ای تشعشع مادون‌قرمز و یا ماوراءبنفش ساطع‌شده از شعله را آشکار می‌کنند. هر دو نوع این آشکارساز از سلول‌های حساس به تشعشع که شعله را مستقیماً یا از طریق عدسی‌های داخلی یا منعکس‌کننده‌ها، مشاهده و حس می‌کنند، استفاده می‌شود.

آشکارسازهای شعله‌ای مادون‌قرمز معمولاً به نحوی طراحی‌شده‌اند که به مشخصه‌هایی از شعله مانند فلیکر، اندازه یا بیش از یک فرکانس تشعشع معین پاسخ دهند. آشکارسازهای فضای آزاد و خارج ساختمان را می‌توان به نحوی طراحی کرد که به باندهای فرکانسی مادون‌قرمز مشخصی که جزء باند تشعشع خورشیدی نیستند پاسخ دهد. آشکارسازهای شعله ماوراءبنفش معمولاً در طول‌موج‌هایی که لایه اوزون آنها را در تشعشع خورشیدی فیلتر می‌کند عمل می‌نمایند. بنابراین آشکارسازهای ماوراءبنفش معمولاً به نور خورشید پاسخ نداده و می‌توان آنها را در خارج ساختمان به‌کار برد.

آشکارسازهای چند حسگری

در یک سیستم اعلام حریق شامل آشکارسازهای چند حسگری، هر آشکارساز دارای بیش از یک حسگر بوده و هر یک به یک مشخصه مختلف فیزیکی و یا شیمیایی حریق حساسیت داشته و پاسخ می‌دهد. هدف از ترکیب حسگر بدین طریق درواقع ارتقاء عملکرد سیستم در تشخیص حریق یا مقاوم بودن آن در برابر حداقل برخی انواع بخصوص از آژیر خطا یا هر دو است. روش (در صورت وجود) ترکیب سیگنال‌ها از هر حسگر در سیستم‌های اعلام حریق چند حسگری انحصاری و تخصصی، متفاوت است. در برخی از این نوع سیستم‌ها، قابلیت قابل‌توجهی برای کاهش انواع آژیرها خطا وجود دارد.

در بعضی آشکارسازهای چند حسگری می‌توان یک حسگر آشکارساز را از کار انداخت. این مورد می‌تواند در یک سیستم مرتبط بازمان به‌منظور کاهش آژیرهای خطا به‌کار گرفته شود. برای مثال، در یک آشکارساز چند حسگری حرارتی و نوری، می‌توان حسگر نوری را در طول روز غیرفعال کرد. در چنین مواردی، ضروری است که فواصل آشکارسازها بر مبنای حسگری با حداقل حساسیت (که در این مورد، حرارت است) تعیین شود.

آشکارسازهای نقطه‌ای

در مورد آشکارسازهای نقطه‌ای، مشخصه در نقاط تعریف‌شده‌ای از ناحیه موردحفاظت آشکارسازی می‌شوند. در مقابل، آشکارسازهای خطی توانایی آشکارسازی مشخصه در امتداد خط تعریف‌شده‌ای داخل ناحیه موردحفاظت را دارا هستند. در آشکارساز خطی جمع شونده، اثر مشخصه بر روی آشکارساز در طول خط جمع زده می‌شود، درحالی‌که آشکارساز خطی غیر جمع شونده، این امر رخ نداده و آشکارساز به نحوی عمل و رفتار می‌کند که گویا از تعداد بی‌شماری از آشکارسازهای نقطه‌ای در طول خط تشکیل یافته است.

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

برای حمایت مالی از عمران آنلاین کلیک کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *